Na een nacht in Andermatt begonnen we onze dag met een stevig ontbijt — of ja, Fons begon fris aan de dag na een prima nachtrust.

Ik (Shauny) daarentegen… heb geen oog dichtgedaan. Dat matras voelde aan als een betonblok met een dekentje erop😅 #TeamKreukel

Gelukkig stond er iets op het programma dat elke vorm van vermoeidheid meteen wegblies: de legendarische Gotthardpass! Tijd om in te pakken, de motor te starten en de berglucht op te snuiven — bij een frisse 11 graden. ⛰️

Maar we namen niet de gewone route…

Nope — wij kozen voor het avontuurlijke extraatje: de Tremolapass! Een steil, kronkelig kasseiweggetje vol haarspeldbochten en panoramische uitzichten die je doen vergeten dat je in een auto zit. WAUW, echt. Pure roadtrip-magie.

Eenmaal van de pas af daalden we af richting Chiasso, helemaal omringd door indrukwekkende bergketens. Zwitserland, met z’n eindeloze tunnels en machtige rotswanden, liet ons nog één keer zien waarom rijden hier nooit saai wordt.

Zodra we Italië binnenreden, veranderde het landschap stilaan — warmer licht, zachtere kleuren, maar nog steeds vol hoogteverschillen. En toen begonnen de echte haarspeldbochten pas…

Onze agriturismo lag namelijk bijna bovenop een berg in Toscane. De laatste kilometers waren klimmen en draaien, tot we bij een splitsing kwamen: linksaf… en ineens dook de weg stijl naar beneden. Het voelde letterlijk alsof de grond onder ons wegzakte. 😅

De oprijlaan was een hobbelig grindweggetje tussen olijfbomen en cipressen, helemaal schilderachtig. En als kers op de taart: een ontmoeting met Arturo, de boerderij-ezel 🫏 — onze nieuwe beste vriend.

We werden verwelkomd door Fabiana, een vrolijke, gastvrije Italiaanse dame die met veel gebaren en een vleugje Engels (en wij met ons beste ‘ciao bella’-Italiaans) haar passie voor deze plek met ons deelde.

Bij de rondleiding beseften we: wat een oase van rust!

De uitzichten, de stilte, de geur van rozemarijn en warm zand… Hier willen we nooit meer weg.

Na twee intensieve reisdagen was het tijd om te ontspannen. Eerst een verfrissende plons in het zwembad met zicht op de heuvels, daarna schoven we aan voor het eerste Toscaanse diner in de agriturismo zelf. Alles was lokaal en vers — van de wijn tot de groenten en het vlees.

Een typisch ingrediënt hier is cinghiale — everzwijn dat veel in het wild leeft in deze streek.

Dat moest natuurlijk geproefd worden… maar eerlijk is eerlijk: het was niet echt ons ding. Zowel Fons als Shauny namen een beleefd hapje, maar het bleef bij een eerste kennismaking 😅 Gelukkig stonden er genoeg andere heerlijke gerechtjes op tafel om van te genieten!

Na het eten doken we moe maar voldaan ons bed in. Klaar voor een week la dolce vita tussen de Toscaanse heuvels 🍇🌿