Na een rustige ochtend op ons domein begonnen we de dag met een ontbijtje, geserveerd door Beatrice, de tweede eigenares van onze agriturismo. Zij is hier de keukenfee en toverde voor ons niet alleen een lekker ontbijt op tafel, maar ook een perfecte cappuccino. Italiaanse ochtendpunten gescoord. 🇮🇹☕

Tijd om naar Firenze te trekken! Of Florence, voor de nuchtere medemens. De auto in, zonnebril op… en dan begon het avontuur: de zoektocht naar een parkeerplaats.

Dat was dus even (lees: een paar rondjes) zigzaggen rond een park, want recht het centrum inrijden mag niet zomaar — daar geldt de beruchte ZTL-zone (zona traffico limitato). Boetes vermijd je beter dan een espresso met koude melk.

Gelukkig vonden we uiteindelijk een parking en namen we de tram naar het centrum. En bam — meteen een muur van warmte! De stad straalde letterlijk hitte uit, alsof elk gebouw een eigen pizza-oven was.

Eerste halte: de Piazza del Duomo.

Shauny wilde hier heel graag de beroemde kathedraal binnen… tot we de wachtrij zagen. Minstens 2 kilometer lang. We hebben de Duomo dan maar liefdevol van alle kanten bewonderd en gefotografeerd. #CloseEnough 😉

In de winkelstraten lonkte de airco (en de mode), maar ook de gelateria’s. Eén etalage had een echte chocoladefonteinaan de muur — WAUW! Alleen jammer dat er alweer een rij stond om U tegen te zeggen. Firenze is fan van rijen, zo blijkt.

Na wat windowshopping (Fons zijn favoriete hobby, aldus Shauny 😄), plofte we neer op het Piazza della Repubblicavoor een grote cola en een lekkere lunch op een gezellig terrasje. Pauze = heilig.

Na de lunch slenterden we verder richting Piazza della Signoria, waar indrukwekkende gebouwen ons opwachtten: het Palazzo Vecchio, het beroemde Uffizi-museum, en de Neptunusfontein. Mooie plek, veel grandeur — maar ook… heel veel zon.

We vervolgden onze tocht naar de iconische Ponte Vecchio — die schilderachtige brug vol juwelierswinkels. Uiteraard volgde hier de nodige toeristische foto’s, selfies, en lach eens alsof je nog fris bent-momenten 📸

Daarna gingen we naar het Pitti Paleis voor de Boboli-tuinen, die we dolgraag wilden zien. Tickets gekocht, security door… en dan ineens: BAM, een steile klim recht omhoog.

Serieus — we dachten dat we gingen wandelen in een tuin, niet klimmen op een berg. 😅

Eenmaal boven zagen we een plattegrond, en jawel: 4,5 hectare aan tuinen. Maar wat niemand zegt aan de ingang? Dat die paden 20% stijgen. Geen grap. En wij?

Natuurlijk geen wandelschoenen aan, en natuurlijk vergeten om water mee te nemen.

Dus wat volgde was een charmante mix van puffen, zuchten, zweten en binnenpretjes. Onze specialiteit, zeggen we dan maar.

We hebben dus niet het hele park gezien — ons lijf vond het “wel even genoeg zo”. Gelukkig konden we op adem komen met een drankje… weliswaar een gouden cola aan paleisprijzen. #DorstIsDuur

Na deze pittige stadsdag wandelden we terug naar de auto. Voor het avondeten zijn we onderweg ergens gestopt — gewoon even iets eenvoudigs. Want eerlijk? Firenze is prachtig en rijk aan cultuur, maar wij zijn geen stadsmensen.

De drukte, de warmte, het toeristengedrum en de onfrisse geurtjes… nee, geef ons maar rust, natuur en olijfbomen.

Ciao Firenze — je was indrukwekkend, maar we zijn weer toe aan ademruimte! 🌿☀️